Bir Emir Kusturica filmi Babasının anısına
“Günaydın Kolomb.”
Annem, Amerika’nın çoktan keşfedildiğini, hayal kurmanın...
gerçek hayatta yeri olmadığını bana hatırlatmak istediğinde böyle derdi.
Ama elmayla, bisikletin farkını bile başkasından öğreneceksem...
yaşamanın ne anlamı var ki?
Bir gün bisikleti ısırıp, elmayı sürmeye çalışırsam kendim anlarım zaten.
Ama ne yapacağımı düşünmek, yapmaktan daha çok yordu beni.
Babam bir kere şöyle demişti: Birinin ruhunu görmek istersen...
rüyalarına bakman gerekir.
Böylece, başında seninkilerden büyük dertler olanlara...
acımayı da öğrenirsin belki.
Adım Axel Blackmar, Balıkçılık ve Avcılık Kurumu’nda çalışıyorum.
Pek çokları işimin balık saymak olduğunu sanıyor ama öyle değil.
Balıklara bakıyorum ben.
Ruhlarına ve rüyalarına bakıyorum,
sonra da rüyalarıma girmelerine izin veriyorum.
İnsanlar balıkları aptal sanıyor ama öyle olmadıklarından hep emindim.
Ne zaman sessiz olunacağını biliyorlar çünkü.
Asıl aptal olan insanlar.
Balıklar her şeyi biliyor zaten, düşünmelerine gerek yok ki.
Balıklar hayata küçük derelerde başlıyor,
bense onları okyanusa hazırlıyorum.
Sonra ölüme hazır olduklarında,
doğdukları yere geri dönüyorlar.
Bu da benim bağım, bu yüzden ben de şehre yüzüyorum.
Tamam, işim şu:
Tek yaptığım, onlara ufak bir elektrik akımı vermek...
sonra da büyük bir saygıyla,
teker teker toplayıp, almak.
Bazen bir balığın gözlerine baktığımda, bütün hayatımı görüyorum.
Bunu bize bir tek balıklar gösterebilir, onları bu yüzden seviyorum.
Neyse, balıkları etiketleyip, ölçüp, tartıp, iyi olduklarından emin oluyorum.
Konuşmak isterlerse, her zaman dinliyorum.
Balık Tanrısı’nın işi budur.
Bakın, bir balığın yalan söylediğini asla görmedim...
insanların karıştırdıkları haltları karıştırdıklarını da.
Bu yüzden işimi seviyorum. New York’u da seviyorum.
Annem, bu şehrin insanı mıknatıs gibi çeken sekiz yerden...
biri olduğunu söyledi diye değil...
herkesi görebildiğiniz ama kimsenin...
sizi göremediği bir yer olduğu için.
Hayatım! Nasılsın? İstanbul nasıl?
Tamam.
Evet, sevgilimi aramıştım.
Adı Suzanne Supak. Daha şimdi konuştum onunla. Tamam.
Ben de seni seviyorum, hayatım.
Ben de seni özledim, hayatım. Tamam. İki tane daha lütfen.
Hamile mi? Vay be! Tamam.
Dinle, hayatım.
-Tamam, gidelim haydi. -Bak hayatım.
Kürtajı İstanbul’da yaptırsana.
-Ben gelmiyorum. -Yapma, geç kalıyoruz.
Gelmiyorum dedim ya.
-Gelmiyorum mu dedin? -Gelmiyorum dedim.
Gelmiyor musun?
-Gelmiyorum. -Gelmiyor musun?
Şimdi geliyor musun, gelmiyor musun?
-Vuracak mısın beni? -Sence?
-Öldürecek misin?
Bu da ne dandikmiş. Daha elimi bile... Kurusıkı bu.
Ama korkuttum, değil mi?
Korktun mu?
Bakayım. Kesin altına s.çtın.
“Benimle ilgilen, benimle ilgilen.” Bıktım be!
-Ne var? -Ne?
Adam amcan yahu, abarttın artık!
Madem görmek istiyor beni, neden o gelmedi?
Niye seni yolladı?
Onun bir kabahati yok, biliyorsun değil mi?
Onu suçlamıyorum, Paul. Onun kabahati demedim.
Evleniyor, sağdıcı sen ol istiyor.
-Sen ol. -Niye böylesin?
İnsanda heves bırakmıyorsun. Neden?
Tamam, Axel! Axel, dinle.
Bu iş bitti! Tamam!
Ben de seni seviyorum!
Geri dönüp, seni bulamadığımı söyleyeceğim.
-Cidden mi? -Cidden. Başka şansım yok ki.
-Söz mü? -Söz.
Bir sarılsana artık. Sarılmayacak mısın?
Axel, b.k gibi kokuyorsun! Ne iş yahu? İğrenç.
Mutlu bir b.kum ben. Güzel bir kamyonum, harika bir işim var.
-Kokuyorsun ama. -Ne içersiniz?
İki bira alalım. İki bira.
-İki bira, tamam. -Bir de zencefilli gazoz.
-İki bira ve... -Boş verin...
Boş verin zencefilli gazozu. İki bira, iki de şat.
-Blanche... -İki...
Patron kim burada?
-Patron benim. -Patron o.
-İki bira, iki de şat. -Bir de zencefillli gazoz.
İki bira, iki şat.
-Bir de zencefilli gazoz. -Kafasını karıştırma.
Zencefilli gazoz da alabilir miyim?
Bak Axel, seni seviyorum, ama...
Ama ne? Ben de seni seviyorum.
Yani, iyi de... Zencefilli gazoz ne alaka?
-Aynen öyle. İki bira, iki de şat. -Bir de zencefilli gazoz.
İki bira, iki de şat.
“İki bira, iki de şat.” Bu ne şimdi? -Ne ne?
Bu şey işte.
-Ne şeyi? -Bilmiyorum, aksanın mı komik ne...
Nasıl komik aksan?
-“İki bira, iki de şat.” -Nesi var?
Bilmiyorum... New York gibi mi?
Komik New York aksanı, öyle mi?
-Öyle mi? -Evet komik.
De Niro komik mi? Pacino komik mi? Rocky komik mi?
Harika aktörlerin hepsi New Yorklu.
-Sinatra? -Sinatra, New Jerseyli.
Kadehlerimizi kaldıralım.
-Tamam. 3 yıl oldu, değil mi? -3 yıl.
-3 yıla. -3 yıla.
Blanche, zencefilli gazoz.
Zencefilli gazoz.
İki şat.
Görüşmeyeli 3 yıl olmuş ve sen zencefilli gazoz istiyorsun.
-Teşekkürler Blanche. -Zencefilli gazoz için teşekkürler.
Bir şey değil, çocuklar.
Sarıl bana. Burnumu tıkarım.
Tamam, rüyama dönüyorum.
Adam mide balonunu küçük çocuğa veriyor.
Çocuğu iglodan dışarı atıyor.
Çocuk çıkınca, içerdekiler de şeye başlıyor...
Tamam! Kes zırvalamayı.
Broadway’e geldik. Biraz saygı göster.
B.k gibi...
hissediyorum...
Bomb.k hissediyorum.
B.k gibi hissediyorum, bomb.k hissediyorum. Neden peki...
Gülüşünün gölgesi...
Çok özleyen bir kız değil...
Skooby doo, doo, doo doo...
Sonuçta hepinizin pasta için yanıp tutuştuğunu biliyorum...
Bu yüzden kısa keseceğim.
Millie...
kıymetli dostlarımız...
erkek ve kadın garsonlar, düğünümüzde kadehimi...
-Leo! -Müsait değilim, Millie!
Haydi!
Hey! Yapma sakın!
Kes şunu!
Salaklaşma! Kes şunu!
Kes şunu!
Seçmelere katılacağım. Aşağı inersem görürsün gününü. Kes şunu!
Axel! Kes şunu!
-Axel! İneyim mi istiyorsun? -İnsene!
-Sallama şu merdiveni! -Axel!
İneyim mi istiyorsun?
-Leo! -İniyorum!
-Oğlum! -Axel!
İnanamıyorum, Bay Leo!
Kocaman olmuşsun!
-Düğün haberini aldın sanırım. -Aldım. Tebrikler Leo.
-Sağdıcım olursan gurur duyarım. -Keşke ama New York’a dönmem lazım.
Tabii... Larry, Axel için yarına bir prova randevusu almamız lazım.
Leo, cidden gitmem lazım.
Seni görmek o kadar güzel ki, Axel. Harika görünüyorsun.
Bir şey göstermek istiyorum. Bunu seninle paylaşmam gerek.
Saguaro’mu nasıl buldun?
-Kaktüsü mü? -Güzel, değil mi?
Sana bir sır vereyim:
Kaktüsler bu kadar küçükken çok savunmasız olur.
Bu yüzden yanına o mesquite ağacını diktim. Korusun diye.
Genç bir kaktüsün yanında daha yaşlı...
bir ağaç görmezsen, o kaktüse veda edebilirsin.
Yaşama ihtimali sıfır.
Gel içeri. Birisi seninle tanışmaya can atıyor.
Millie! Yeğenim Axel’le tanışmanı istiyorum!
Axel, bu Millie.
Millie. Axel. Axel. Millie.
Nasılsın?
-Biraz abartmıyor musun, Millie? -Pardon.
Gel de yanıma otur, Axel.
Önce bir pantolon giyeyim.
-Şarkı söylemeyi kes! -Şarkı söylemiyorum ben! Sayıyorum!
Ha, dikişleri sayıyorsun yani!
Bir haftadır da bu ceketle uğraşıyorsun. Bitir artık!
Bay bay hiç kimseler!
Böldüğüm için kusura bakmayın, pantolonumu giymem gerekiyordu.
Leo senden çok bahsetti.
Yeni yengen olacağımı biliyorsun herhalde.
Yani... amcamın nişanlısısın.
Öyleyim.
Ama bana Millie Yenge demek zorunda değilsin.
İstiyorsan de tabii.
-Kaç yaşındasın? -23.
Neredeyse yaşıtız.
Ne komik değil mi?
Millie, lütfen.
Bunu konuştuk ama değil mi?
Özür dilerim Leo. Bir saniye.
Leo ağlamamı nasıl durduracağımı öğretmeye çalışıyor.
Hayatım,
haydi öteki odaya git de diğer gelinliği giy. Axel de görsün.
Hem aklın da dağılır...
Öteki odaya git hayatım, diğer gelinliği giy.
Ağlamak aklından çıkmış olur. Öteki odada!
-Gidiyorum. -Zahmet olacak.
-Axel, Axel, Axel. -Leo, Leo, Leo.
Polonyalı minik pastam pek hassas, Axel...
Doğu Avrupalılar hep böyle oluyor.
-Ama çok hoş, değil mi? -Çok hoş, Leo.
-Hem de kaç yaşında, biliyor musun? -Evet, genç.
Aynen öyle. Bu bir başarıdır!
Bu başarıya ulaşmak için...
-araba satmak gerekir. -Araba satmak istemiyorum.
Axel, babamın Arizona’nın ilk Cadillac galerisini...
1914’te açtığını biliyor musun?
Satabileceği kadar çok araba satmak gibi muhteşem bir hayali vardı...
o kadar çok ki, üst üste yığınca buradan Ay’a yol olsun.
-Güzel değil mi? -Çok güzel...
ama üst üste o kadar araba devrilir.
Ben de ona öyle dedim ama yanında çalışmamı istedi...
bense direndim, tıpkı senin bana direndiğin gibi.
Ben direnmiyorum, Leo. Yalnızca araba satmak istemiyorum.
-Neden korkuyorsun? -Hiçbir şeyden korkmuyorum.
Şundan emindim:
Amcam Leo, kesinlikle çocukluk kahramanımdı.
Tıraş losyonunun kokusu, beni kayıp çocukluğuma...
filmlerden bile daha büyük bir başarıyla geri götürüyordu.
Amcam bunu bilmezdi...
ama beni geri götürüp, geçmişte eriten şey...
araba satıcılarına ait o tatlı ve ucuz kokuydu.
Leo, o ucuz kokuyu kullanan son dinozordu.
Ve Amerikan rüyasına inanırdı.
Ona bayılırdım çünkü mucizelere inanırdı.
Hayat gailesiyle sürüklenen ve Cadillac satan bir adam olmasına rağmen...
hep giydikleri üstüne bol gelmiş, 10 yaşında bir...
oğlan çocuğu gibi görünürdü.
10 yaşındayken Leo bana bir kamera vermişti.
Annem hep bir sonraki kuşağın Milton Berle’ü olacağımı umardı.
Ama ev, araba, taze kesilmiş çayır hayalleri, gerçekleştiklerinde...
artık hayal olmaktan çıkıyor.
Annemin “Günaydın Kolomb.” derken ne kast ettiğini anlıyordum.
Annem hayatla ilgili seçimlerimi beğenmese de...
bence beni anlardı.
11 yaşındayken, bir türlü geçmeyen bir kulak ağrısı tuttu beni.
Belki yüz doktora gitmişizdir, hiçbiri çare bulamadı.
Sonunda Leo, Meksika’ya giderek...
beni şak diye ayağa kaldıran, şişman şaman kadını getirdi.
Minnettardım ama nedense sağır kalsam daha iyi olurdu diye düşündüm.
Sonuçta çok bir mutlu bir çocukluğum oldu.
Sınır muhafızlığı yapan babam hayatının büyük kısmını...
sınırı aşmaya çalışan insanları durdurmaya çalışarak geçirdi.
15 yıl boyunca her gece, Meksika’yla Arizona arasındaki yolu düzeltir...
sonra sabahları da ayak izi var mı diye dikkatle toprağı tarardı.
Ama babam her zaman,
meslek dediğimiz şeyin kafamıza taktığımız şapka gibi olduğunu söylerdi.
Şapkan olduğu sürece,
sokaklarda, pantolonsuz, kıçın açıkta gezmekten bile utanmamalıymışsın.
Hayatım hakkında emin olduğum bir diğer şey de şu:
Annemle babam öldüğünde, çocukluğum sonsuza dek sona erdi.
Leo, annemlerin 6 yıl önce ölmesinden duyduğu suçluluğu...
üzerinden bir türlü atamadı.
Arabayı o gece Leo kullanıyordu.
O kadar kötü oldu ki, acaba çok mu fazla...
tıraş köpüğü kullandım diye bile sordu kendine.
Cenazeden dört gün sonra, New York’a giden bir trene atladım.
Şimdi biri bana, neden bugün bir sonraki...
New York trenine binmediğimi soracak olursa...
çocukluk kahramanına hayır diyemezsin de ondan, derim.
Sağdıcı olmaya karar verdim ama emin olduğum bir şey var:
Ucuz losyonunun kokusunu ne kadar seversem seveyim...
asla amcam gibi olmayacağım,
asla Cadillac satmayacağım.
Axel, yarın ölecek olsam, nerede olurdun?
Yarın ölmeyeceksin, Leo.
Ne zaman öleceğimi kim bilebilir?
-Annenle baban bilmiyorlardı. -O kazaydı.
Hayır, aptallıktı. Direksiyonun başındaki ben olmamalıydım.
Lütfen, kendini suçlama. Lütfen.
Bak...
New York’ta kalıp, serseri olmana izin vermeyeceğim.
Yanımda kalmanı istiyorum. Bir haftalığına deneyelim.
Hoşuna gitmezse dönersin.
Olur mu?
Oldu.
-Axel, meşgul görün. Çok, çok meşgul. -Merhaba.
Meşgul ama “Sizin için ufak bir ara verebilirim.” der gibi, Axel.
Merhaba.
Axel, seksi ol.
Merhaba.
Dudaklarınla vermeye çalış, büzüştür biraz... “Merhaba.”
-Merhaba. -Merhaba.
Hayır, dudakların daha etkin olsun, “Merhaba.”
Axel, ben nefes kesen bir kadınım. Kocaman, muhteşem göğüslerim var.
Şimdi seksi ol.
-Merhaba. -Hayır, Axel. Göğüs diyorum.
Merhaba.
Sanattan bahsediyorsun, yerçekiminden bahsediyorsun.
-Bunu görüyor musun? -Evet
-Muz. -Protein.
Organların belli bir miktar protein üretiyor.
Güzel bir kadın gördüğündeyse, ekstra protein üretiyorsun.
Bu proteinler, doğrudan beynine gidiyor.
-Bunları nereden öğreniyorsun? -Bilimsel gerçek bunlar.
Neyse, bu durumu lehime çevirecek bir yol buldum.
Ona “Bakış” diyorum.
Bir kadının gözlerine bakıp,
senin için ne yapmasını istiyorsan tam olarak onu düşünüyorsun.
Oyuncu musun? İnanamıyorum, oyuncuymuş!
12 gün sonra, Tuscon’da devasa bir performans sergileyeceğim.
-Belki üçünüz gelip, izlemek istersiniz? -Evet.
-Seçmeye katılacak. -Seni nerede görmüşüzdür? Film, TV şovu?
-Yabancı filmleri izler misiniz? -Hayır.
Avrupa’da oldukça tanınan bir oyuncuyum.
Yabancı filmler mi?
Evet, yabancı filmler.
Gel buraya, yaklaş bana.
Daha iyi misin?
Hoşuna gitti mi? Yüzüme dokunma ama, tamam mı?
-Haydi ama. -Hayır, şaka yapmıyorum.
Sevişebiliriz ama yüzüme ya da saçıma dokunmayacaksın.
-Bütün oyuncular böyle midir? -En iyileri böyledir.
Sence kimse Brando’nun yüzüne dokunuyor mudur? Ya da Pacino’nun?
De Niro’nun yüzüne dokunuyorlar mıdır? Ya da s.kik Johnny Depp’in yüzüne?
Paul Leger’in yüzüne de kimse dokunamaz, tamam mı?
En sevdiğim sahneyi kaçırıyorum ya!
Tek bir şey duyarsam, yemin ederim birini öldürürüm...
İstersen git, herkesi öldür! Sert adamsın ne de olsa!
Vicky’yi öldür, Salvy’yi öldür...
Tommy Como’yu öldür, elin değmişken beni de tabii.
Böyle yedikçe asıl kendini öldürüyorsun, şişko g.t seni! Baksana haline!
Ne demek, seni de öldüreyim?
Beni işte, beni de öldür!
-Buradan başla! İyilik etmiş olursun! -Bir şey demeye çalışıyorsun.
Tommy’den, Salvy’den bahsettin, sonra kendini de dâhil ettin.
Başka herkesi söyleyebilirdin ama onları ve kendini saydın.
O kızın hayatını mahvetmesine izin verdin, bak şu haline!
Seni ne hale getirdi. En sonunda kafayı yedin!
-Bak neler yaptı! -Karımı s.ktin.
-Ne? -Karımı mı s.ktin?
Cevap vermeyeceğim. Ne sapıkça bir soru bu böyle!
Gidiyorum ben.
Çok iyi!
Böylece yatakta sorun yaşamazsın, hıncını da benden çıkarmazsın!
Domuz, domuz, domuz! Bekle!
Merhaba. Merhaba. Merhaba.
Domuz, domuz, domuz! Gel!
-Merhaba. -Merhaba.
-Adrian Del Monica. -Nasılsınız?
-Görmüyorum. -Önünüzde duruyor ya!
Evet ama enerjisi... Baştan aşağı yanlış.
Dedim sana. Arabam 66 model, artık eskidi.
Yenisine ihtiyacım var!
Bir kuruş fazla vermem. En fazla 500 dolar.
Duyuyor musun beni? Dinliyor musun?
Aklından bile geçirme, anne!
-Bakmak istersem bakabilirim. -Anlamıyor musun? İndir şu camı. Çık.
Buna paran yetmez. Çık.
-Tabii ki yeter. -Hayır yetmez, anne.
Bu sabah anlaşmıştık, en fazla 500 dedik.
Tamam ama bilemiyorum...
-Nasıl ödeyeceksin peki? -Senin paranla.
-Zaten yarısı benim. -Baksana anne!
-S.ktir git. -Merhaba, ben Axel Blackmar.
Sen de s. ktir git!
Elbiseniz ne güzelmiş.
Uzatma, buraya ucuz iltifatlar için gelmedim.
İltifat değildi, kusura bakmayın. Sizi kırdıysam çok özür dilerim.
-Kusura bakmayın. -Kırarsan, ödersin.
Sorun mu var?
-Evet tuhaf. -Çok teşekkürler. Çok hoşsunuz.
Pekala, bakalım. Astarı epey iyi görünüyor.
-Süspansiyon bir acayip ama. -Öyle mi?
Sağ tekeri görüyor musunuz? Sol tekerden aşağıda.
-Öyle. -Evet, doğru.
Bakın, sizi aşağılamak istememiştim.
Sadece ne kadar güzel göründüğünüzü söylemek istedim.
Araba satacak mısınız, satmayacak mısınız?
Evet.
-Merhaba Elaine. -Merhaba.
-Burada çalıştığını bilmiyordum. -Geçici olarak.
Bir saniye izin verir misin? Hemen geliyorum.
-Kızını biraz oyalar mısın? -Olmaz. O benim ilk müşterim.
Kadın yüzüme aşina. Satış daha kolay olur.
Ben konuşsam daha iyi, gelmesini ben istedim.
Ceketime dokunuyorsun, tekrarı olmasın!
Bir kıyak yap ya, kızı oyala.
Elaine, biraz dışarı çıkmak ister misin?
Tabii.
-Niye öyle bakıyor bana? -Daha çocuk o.
İntihar etmeyi düşünür müsün hiç?
-Pardon? -İntihar.
Son zamanlarda hayır.
Benimse aklımdan çıkmıyor. Kaplumbağa olarak geri dönmek istiyorum.
-Kaplumbağalar çok tatlıdır. -Evet, süperler.
Gerçek annem değil. Biliyor muydun? Babamla evlendi. Babam öldü.
Benim annem babam da öldü.
Sonunda kendi ebeveynlerine benziyorsun.
Gerçek ebeveynin olmasalar bile.
Bu gerçekleşmeden önce kendimi öldüreceğim.
-Cidden mi? -Evet.
Biraz abartıyor olabilir misin?
Hayır.
Başka kibritim yok.
Ellerime bak! Bunlar benim elim değil.
Onun elleri.
Bacaklarım nasıl sence? Onlardan da nefret ediyorum.
Bazen otururken...
...bacaklarıma bakıyorum. Üst üste atmışım, aynı onun gibi.
-Yani, bacakları cidden çok iyi. -Öyledir.
-Annen gibi olmanın neresi kötü? -Bekle.
Bir sabah uyandığında, babana dönüştüğünü göreceksin. Bekle.
-Yanlış. Amcamdan başka akrabam yok. -O ne iş yapıyor?
-Buranın sahibi. -Ne dediğimi anlıyor musun?
Babam Arizona’nın üçüncü en büyük bakır madeninin sahibiydi.
Tahmin et ne oldu?
Şimdi ben Arizona’nın üçüncü en büyük bakır madeninin sahibiyim.
Bundan kaçabileceğini sanıyorsan, salaksın demektir.
Salak deme bana.
Bak dostum...
Sana coşku verdim.
Heyecan, enerji,
seksi görünüş vadettim.
Sana @!#* bile verdim. Bir arabadan başka ne beklenir ki?
Ekonomik yakıt kullanımı. Bu önemli bir şey.
Bay Del Monica, dudaklarımı okuyun.
Şöyle diyecekler:
Al kendini, yumruğu ağzının ortasına oturtmadan önce git buradan!
Def ol git!
-Bir şeye mi kızdınız? -Çık! Çık!
Git de Ford al!
İğrenç ya. Çok iğrenç değil mi?
-Görüşürüz dilli düdük. -Axel.
Elaine, şey diyecektim. Daha yeni tanıştığımızı biliyorum...
ama acaba ikimiz baş başa pikniğe ya da yemeğe çıkabilir miyiz?
Sanmıyorum. Görüşürüz Paul.
-O neydi öyle? -Ne?
-O kadını beklediğimi söyledim sana. -Yapma böyle.
-Kapı niye kilitliydi? -Telefon görüşmesi yapıyordu.
-Öyle mi? -Öyle.
Beyler, yeni galeri kuralı: Bugünden itibaren...
gündelik kıyafetlerle gelen müşteri olursa...
siz ilgileneceksiniz. Bugünden itibaren. An itibariyle geçerli. Yol açın.
Papua Yeni Gine’de savaşçıların...
savaştan önce kaplumbağa eti yemekten kaçındıklarını biliyor muydunuz?
Kaplumbağaların çok utangaç olduğuna inanırlarmış...
olur da kaplumbağa eti yerlerse...
düşmanları da utanıp, kaçabilirmiş.
-Bunu biliyor muydunuz? -İnanılmaz değil mi, gerçekten?
Bir Papua Yeni Gine hikâyesi!
-“Papua” diye söyleniyor. -Umurumda değil.
Dur, dur, dur! Orası köylü çocukların ormana gidip devasa bir...
müştemilat, kulübe yaptıkları...
-yer değil mi? -Doğru!
Sonra başka bir köyden kaçırdıkları bir kadını getirip...
müştemilata koyuyorlar.
Sonra köydeki her erkek çocuk bekâretini onunla kaybediyor.
Sıradaki son çocuk içerdeyken, diğerleri de girip, kulübeyi yıkıyor...
-Devamını biliyor musun? -Evet. Neden yıkıyorlar?
Yıkıyorlar çünkü sona kalan zavallıyı yiyorlar. Kızı da tabii.
-Çok hoş. -Ama sonuçta yerli onlar. Yerli.
Tüh! Peçetemi düşürdüm!
Her gün eve geliyorsun Her gün eve geliyorsun
Masa geniş. Neden biraz ayrılmıyorsunuz?
Sağ ol, rahatız biz.
Grace!
-Axel, şu eskimo rüyasını anlatsana. -Neden sen anlatmıyorsun?
Dinlemeyi çok isterim! Neymiş?
İster tabii! Annem uykudan önce masala bayılır!
Anlat, Axel.
Dooey isimli eskimo...
buza açtığı delikte balık tutuyor ve tuttuğu balıklardan birinin...
-iki gözü de kafasının aynı tarafında. -Pardon.
-Peki balık gerçek mi? -Evet, gerçek balık.
Sonra bir fırtına kopunca...
Dooey köpeklerin çektiği kızağa atlayarak, buzda ilerlemeye başlıyor.
Dur!
-Büyü! Anne, hemen! -Sen kendi işine bak!
bir ateş yakıyor ve ağaçtan düşen bir parça kar...
-ateşi söndürüyor. -Tanrım.
Git oyna, tatlım.
-Bu kadar mı? -Hayır. Artık Dooey ölmek üzere...
ve köpeği onu hipnotize edip...
igloya geri götürüyor...
orada karısı, vücudunu bir süngerle ovarak,
onu hayata döndürüyor.
Güzelmiş.
Güzel.
-Bu neydi şimdi? -Pardon, elimden kaydı.
Çocuk işte.
Çocuk. Çok güzel.
Partinin can damarı olmak büyük zevk veriyor, değil mi anne?
Ne partisiymiş o, Grace?
Neden 30 yaşın altındaki her erkekle...
-yatmak zorundasın? -Grace...
Papua Yeni Gine’de yetişkinliğe geçiş töreni olarak...
Duymak istemiyorum!
Papua Yeni Gine’de bir kadın, kendinden...
Duymak istemiyorum!
genç bir erkekle yatmak isterse, yatabilir.
Susar mısın lütfen?
Yaşı büyükse bile sorun değil!
-Papua Yeni Gine’de... -Bir kez daha dersen, bu masayı yıkarım!
Papua Yeni Gine.
Bırak!
Paul, belki de biz artık...
-Oturun! -Gidin!
-Otur. -Gidin!
-Hayır! Davetli değilsiniz! Gidin! -Otur!
-Bence bu gece burada kalmalıyız. -Hayır! Davetli değilsiniz!
Arkadaşlarımla bu şekilde konuşma. Kalmak istiyorlarsa kalabilirler.
İğrençsin.
Yaşlı, buruş buruş bir bedenin içinde geri zekâlı bir kızsın sen!
Sen de benim gençliğimin soluk bir taklidisin.
Belki ama en azından kocamı öldürmedim!
-Kapa çeneni. -Hayır, yeni arkadaşlarına, birini...
öldürmek nasıl bir şey, anlatsana!
-Kapa çeneni! -Hayır, anlatsana!
Kapa çeneni, Grace!
-Hayır, anlatsana! -Kapa çeneni Grace!
İğrençsin, biliyor musun?
-Kapa çeneni! -Hayır, söyledim bir kere!
Sen olmasan o hala hayatta olurdu!
Lanet olsun.
Yetti artık. Şu an gidip kendimi öldürüyorum!
İyi olur.
Devam et.
Devam et! Çok güzel bir cenaze yaparım sana.
Kesin yaparsın, anne.
Ama şunu bil ki paramdan beş kuruş alamayacaksın.
Umurumda değil. Bilmediğim şey mi? Zaten bana kalmayacak ki.
Bak, anne. Görüyor musun?
Külotlu çorabını çıkarıyor.
Doğum gününde ölmüş olacağım için mutluyum.
Şimdiye dek senden aldığım en iyi hediye olacak.
-Bu kadar, anne! Görüşürüz anne! -Grace!
S.ktir git lan!
Bak anne!
Çorabını boynuna doladı!
Ne söylediğimi duydun mu?
-Yemeye çalışıyorum burada! -Anne bana bak.
Zavallı ve hastasın, anne.
Hastasın. Bu şekilde yaşayamıyorum. Böyle yaşamak istemiyorum.
Bir kez olsun biraz düzgün davransan olmaz mı?
Bu şekilde yaşamayacağım.
-Ne yapmamı istiyorsun? -Yok, böylesi çok iyi.
Bunu neden yaptın? Onu ısırmadım ki!
-Anne! -Vurman gerekmezdi. Burnum kanıyor mu?
Grace, lütfen yapma.
Neden bakmıyorsun, anne?
Ne kadar başarısızım!
Bu şekilde yaşamayacağım.
Benden bir halt olmaz.
Buradaki herkes şahit, beni buna sen zorladın.
Kes artık Grace, duyuyor musun?
S.ktir git!
-Paul, kes sesini artık! -...ürkek aslan.
Ne? Yalancı!
Grace, bir daha söylemeyeceğim.
-Yalancı! -Hayır, söz!
-Neye söz veriyorsun? -Bir daha “Papua...”
Sen bir şeytansın, anne!
Hayır.
Grace!
Tamam, geçti...
Seninle tek ayak üstünde dövüşürüm.
Seninle gözlerim kapalı dövüşürüm!
Elaine!
Hani bazen yattığında...
ya da tam uykuya dalarken...
birden gerçekten düşüyor sanıp, kendini tutarsın ya?
-Evet. -Sana da olur mu?
Aslında düşmüyorsundur, uykuda dalmak üzeresindir.
Başlıyorum bak.
Küçük bir kızken...
hep uçmak isterdim.
Evin çatısından.
Geceleri gözlerimi kapatır...
ve çatıda olduğumu...
yatakta uyuyan anne babama tepeden baktığımı hayal ederdim.
Sonra atlayıp...
uçmaya başlardım.
Herkes uyuyor olurdu.
Bense havada süzülüp...
camlarından içeri bakardım.
Uçar...
ve ağaçlarda dinlenirdim.
Yapabileceğimi hep biliyordum...
ama onlara asla söylemedim.
Bilen biri oldu mu, seni düşürebilir.
Düşürebilir.
Ünlü olduğumda tuhaf davranmaya başlayabilirim.
Aramalara geri dönmeyip, simsiyah giyinirim mesela.
Havalı restoranlar, her türlü dalavere.
O zaman beni dengede tutmanı istiyorum.
-Paul, sen zaten simsiyah giyiniyorsun. -Ne dediğimi anladın.
Kariyerimin, başarımın kölesi olamam.
-Kendim olarak kalmalıyım. -Bence benden hoşlanıyor.
-Gözlerime nasıl baktığını gördün mü? -Muhteşem Paul Leger!
Paul’ün dandik teorisini düşünmeye başladım...
hani güzel kadın görünce erkeklik organımız...
ekstra protein üretmeye başlarmış ya.
Eğer kadın size bakmaya devam ederse...
öylesine ölümcül bir protein üretirsiniz ki...
bir damlası, bir su aygırını 2 saniye içinde öldürebilir.
Düşünmesini istediğim şeyleri düşünmeye başladım.
Gözlerine baktım...
ve bingo!
Benimdi.
Paul, mağara adamlarının, dünya kurulduğundan beri...
bu tekniği kullandığına yemin ediyor...
demesine göre dinozorları öldüren...
buz devri değil, ölümcül erkek proteinleriymiş.
Bence bunu bir filmde gördü, sonra gerçekliğine ikna oldu.
Paul’ün başa çıkma mekanizması da bu.
Bir sonraki gün de aynısını yaptı.
Paul’ün uyduruk teorileriyle hiçbir zaman ciddi ciddi ilgilenmemiştim.
Ama sonra haklı olduğunu fark ettim.
Kanımda cam kırıkları gibi dolaşan proteinleri hissettim.
Ne yapacağımı bilmiyordum.
Kör olmaktan korkup, proteinleri uçan makineler yaparak oyalamaya çalıştım.
Daha önce hiç uçan makine yapmamıştım ama ne kadar zor olabilirdi ki?
Proteinler zaten beynimi uçuruyordu, yani iyi bir başlangıç yapmıştım bile.
Üstünde çalıştıkça, uçacağından emin oldum.
İçimden tekrar edip durdum: Uçacak.
Başıma geleceğini hiç ummazdım ama aşk bir fil gibi çarptı bana.
Birden bir rüya ormanına yuvarlandım.
Annem insanı mıknatıs gibi çeken şeyler konusunda haklı çıkmadı.
Tek bir mıknatıs vardı...
o da sırtımda yatıyordu.
Aşka düştüğümü söylemek yanlış olur, çünkü ağırlığını hiç hissetmedim...
çünkü aslında “aşka uçuyordum”, hem de ömrümde ilk kez.
-Merhaba Axel. -Merhaba Grace.
Ne güzel bir sabah, değil mi?
Öyle.
Haydi otur sen. Ben hallederim.
Mısır gevreği? Mısır gevreği?
Olur.
-Sana kahve yaptım. -Süper.
Onu s.ktin mi?
Ne?
Annemi diyorum. S.ktin mi?
Hayır.
Yalancı. Üzerinde kokusunu alabiliyorum.
İlk değilsin, bunu biliyor muydun?
Biraz süt alabilir miyim?
Elinden çok genç geçti,
senin gibileri çikolata gibi yutar o.
Kaşık alabilir miyim?
Çikolata kutusu bitince ne yapar, biliyor musun?
Boğazını parmaklayarak, yediklerinin hepsini çıkarır.
Okulda başarılıydın herhalde.
Tüm notlarım A’ydı.
-Yiyecek! -Güzel!
Yiyecek! Aç!
-Biraz açım. -Aç!
-Çok güzel. -Güzel... Susadın mı? Evet.
2... 1... Gidelim!
Neredeyse!
Buradan gitmeyi düşündün mü?
En az bir milyon kez.
Neden gitmedin peki?
Yakında Papua Yeni Gine’ye gideceğim.
Alaska’yı düşündün mü hiç?
Oraya neden gideyim ki?
Çok güzel bir yer.
Rüyamda, şu film gibi rüyam var ya hani...
Bering Denizi’nde bir yer vardı.
Tamamen düz ve çok, çok sessiz bir yer.
Rüzgâr bile uğuldamıyor, çarpıp uğultu yapabileceği bir şey yok çünkü.
Bir tekne var...
bir de...
-bir de Eskimolar. -Eskimolar!
Kabilelerindeki yaşlıları,
ölmeleri için buz kütlelerine ittiklerini biliyor muydun?
Hayır.
Öyle bir şey yapmıyorlar. Elaine, geçen gece de anlatmaya çalıştım.
Eskimolar ölsek bile...
tam anlamıyla...
ölmediğimize inanıyor.
Ne oluyoruz peki?
Sonsuzluk.
Fiziksel elbise öldüğünde...
toprağın bir parçası oluyor ama ruhun...
başka şeylerde yaşamaya devam ediyor...
ağaçlarda...
balıklarda ya da kayalarda.
Hatta insanlarda, ki o zaman bu sen oluyorsun.
Ya dönüştüğün şeyi beğenmezsen?
S.ktir!
Birkaç yıl bekleyip, başka şeye dönüşüyorsun.
Aşk da bu şekilde işliyor zaten.
Mesela sen ve ben bir uçak kazası geçirsek...
bile önemi olmaz çünkü ruhlarımız ölmüyor.
Birbirimizi her yerde, yeni baştan sevmeye devam ederiz...
çünkü sonsuzuz.
-Benimle oraya mı gitmek istiyorsun? -Evet.
Birbirimizi yeni baştan seveceğiz, sonsuza dek.
Elaine.
Bering Denizi’ne gideceğiz, aşık olacağız ve asla ölmeyeceğiz.
Asla. Yarın da gidebiliriz, şu an da.
Pekâlâ.
İyi günler.
-Rahatsız etmediğimizi umuyorum. -Burada ne işin var, Leo?
-Axel, böyle mi selam veriyorsun? -Dur biraz.
Bayan Stalker, sizi tekrar görmek güzel. Axel, eşyalarını topla da yola çıkalım.
Ben bir yere gitmiyorum, Leo.
Bence geleceksin.
-Paul, birazcık dur. -Tamam.
Bayan Stalker, biraz baş başa konuşabilir miyiz?
Olur.
-Demek eski bir uçakla uğraşıyorsun. -Dokunma.
Pardon Axel, pardon.
Süper. Cidden süper.
Bu manyakla burada zaman öldüreceğine,
hasta amcanın yanında olsan, daha iyi olmaz mı?
-Bu uçağın... -Ne dedin sen?
Bunun o kadın için anlamı nedir, biliyor musun?
Reçete gibi bir şey.
Ona ne dedin? Ona ne dedin?
Ona ne dedin demin?
-Bir şey mi dedim? -Evet, şimdi dedin.
Ne dedim? Hatırlayamıyorum ki. Tamam, psikopat dedim.
Psikopat! Acaba sana ne zaman dank edecek, Axel?
-Yeni demlenmiş kahve gibisi yok. -Hazır kahve o.
Biliyordum, Bayan Stalker.
Çatışmalardan hoşlanmam.
Hoşlanıyorsunuz demedik zaten, Bay Smilie.
Sweetie.
Kimsenin demediğini de biliyorum.
-Ama artık iş konuşsak iyi olur. -Sizinle bir işimiz yok ki, Bay Smilie.
Sweetie. Söylemeyi deneyin.
Sweetie.
Çok hoş. Bir işimiz var. Onun bana iade edilmesini istiyorum.
O bir erkek, bir obje değil, Bay Smi... Sweetie.
Bir babaya, oğlunun ne olduğunu söylemek yabancıların işi değildir.
Etrafınıza bir bakarsanız,
buradaki yabancının ben olmadığımı fark edersiniz.
Bayan Stalker, şöyle izah edeyim:
Şu 65 model Coup de Ville’i görüyor musunuz?
O 66 model, 65 değil.
Kusura bakmayın, 65 model Ayrıca çok hoş olsa da...
ön kısmının süspansiyon bakımına ihtiyacı var.
Süspansiyonu mükemmel, yeni baktırdım.
Tamam. O zaman rot balans ayarının yapılması lazım.
Buraya otomobil tavsiyesi için mi geldiniz?
Eskice bir model olmasına rağmen hala tarzı var.
-Şeker? -Sağ olun, hiç kullanmam.
Şimdi hayal edin lütfen...
fabrikadan yeni çıkmış, gıcır gıcır bir Coup de Ville...
sizin 65 modelin yanına çekse.
Eski arabanın güzel hatları...
zarafetini yitirir. Kaporta çökmüş, kaplaması soluk.
-Yıkayıp cilalasanız da kendine gelemez. -Bay Smilie...
Onu tekrardan yeni bir araba yapmanıza imkân yoktur.
Bu iki araba birbirine yakışmıyor. Açıkça anlatabiliyor muyum?
-Hayır, açık olan tek şey, Bay Smilie... -Hayır! Sweetie!
beni böyle bir araba benzetmesiyle aşağılamaya çalışmanızın son derece...
-çocukça olduğu. -Çocukça, doğru!
Çünkü annesi yaşındasınız!
Ama annesi değilim Bay Sweetie, sevgilisiyim.
Şunu da söyleyeyim, yeğeniniz...
...yatakta vahşi bir hayvan gibi. Belki kendisinden ders almalısınız.
Yeğenim için çok üzülüyorum.
Cinsel uyanışını sevişmekle s.kişmek arasındaki farkı...
bilen birisiyle yaşamasını çok isterdim!
Haydi! Kahve molası bitti çocuklar. İş başına!
-Haydi, Paul! Axel! Kalk! -Hayır! Ben gelmiyorum!
Paul, öteki kolunu tut! Gel Axel, gününü göreceksin...
küçük p.ç kurusu!
Haydi Axel!
-Beni ne kadar kızdırdığınızı... -Yürü diyorum sana.
-Çok sinirliyim şu an! -Bırakın onu, Bay Smilie!
Adım Sweetie!
Elaine, beni vuramazsın. Bu Cuma bir performansım var.
Seçmeye katılacak, Elaine.
Seçme.
Performans değil. Oyuncu seçmesi.
Çok saçma.
Yani...
Yani Bayan Stalker, ağzımızdan çok şey çıktı...
bir kısmı şakaydı tabii. Silahını indirseniz ya artık?
Bunu anlayabiliyorum. Gayet mantıklı.
Yapmayın artık.
Axel, unutma, Cuma 8 buçukta!
Tamam, bin arabaya!
Ait olduğun yere geri dön!
Biliyordum ki Paul beni bir uçan makine yapmaya çalışırken görse,
Papua Yeni Gine’ye gitmekle bir şeyin çözülmeyeceğini,
asıl sırrın uçmak olduğunu asla anlamayacaktı.
Kolomb hayatta olsa,
uçan makine inşa etmeye çalıştığım için deli olduğumu düşünmezdi...
Çünkü tarih, hayallerden ibarettir.
Kurallar ya da kitaplardan değil. Oradadır.
Kolomb’un burayı keşfettiği zaman olduğu gibi, keşfedilmeyi beklemektedir.
Aradığı hayali bulabildi mi bilmiyorum. Belki de başka seçeneği yoktu.
Şimdi dalga geç bakalım.
Çünkü bir fırtınanın ortasında kaldıysanız, geri dönemezsiniz.
Elaine de o haldeydi,
yelkenleri yalnızca ileri açabilirdi.
Benden bir roket yapıp, onu başka bir galaksiye götürmemi istese...
o roketi yapardım.
Çok iyi! Aferin!
Bravo! Bitirdin mi?
-Hayır. -Demek hayır...
-Hayır! -Bitir o zaman.
Rüyalarımı hatırlamak istediğimde...
onları hikâyelere çeviririm. Ama rüyalar da hayat gibidir.
Ellerinizle yakalayamazsınız çünkü göze görünmezler.
Rüyalarınıza inanırsanız, hiçbir gücün, hortumun volkanın ya da tayfunun sizi...
aşksız bırakamayacağından emin olabilirsiniz,
çünkü aşkın var olmak için bir şeye ihtiyacı yoktur.
Dinle beni, bu makineye bir kez daha dokunursan...
seni gebertirim!
İki kadının hayalinin arasına sıkışmak,
yaşayabileceğiniz en kuvvetli fırtınadır.
Bu savaş iyiyle kötü arasında değil,
daha kuvvetli olanla daha zayıf olan arasındadır.
Zayıf olan her zaman hava için yalvarır.
O an,
ayaklarım yere bir ağaç gibi kök salmıştı.
Üstelik bir tarafa doğru eğilirsen, bu kez fırtına sen olursun.
Grace’in gırtlağını sıkmaya hazır olsam da,
ne tarafa eğileceğimden emin değildim.
Bu yüzden, fırtına geçene dek çapa atmaya karar verdim.
İğrenç.
Arkanı dön!
-Bu ikinci oldu. -Ne?
-İki dakika önce neredeydin? -Burada?
-Uçan makineyi yine parçaladın. -Hayır.
-Hayır çünkü umurumda değil. -Yalancı!
-Hayır, buradaydım. -Kanıtla!
Nasıl kanıtlayayım? Çaldığımı görüyorsun, değil mi?
-Kaplumbağalarıma. -Saçların eden ıslak?
Demin banyo yaptım da ondan.
-Bu kaplumbağaları seviyorsun, değil mi? -Evet.
Bu p.çlerin yaşamasını istiyorsan...
uçan makineden uzak dur.
-Çok korktum. -Korktun mu?
-Korktum. -Korktun mu?
-Öyle mi? -Öyle.
-Sence uçacak mı? -Kesinlikle uçacak.
Uçalım o zaman. Daha fazla bekleyemeyeceğim.
Uçuyorum!
Bazen, ne yapacağınızı bilmek için bir ağaca çarpıp...
evrenin sırrının anlamsızlık olduğunu fark etmeniz gerekir.
Nerden aklıma geldi bilmiyorum...
ama İngilizce hocam, Rus bir adamdan bahsederdi...
bu adam demiş ki, bir kitabın ilk yarısında bir silah varsa...
o silahın ikinci yarıda patlayacağından emin olabilirsiniz.
Birileri o silahı kullanacaktır.
Ahırdaki revolveri gördüğüm an...
endişelenmeye başladım çünkü...
onun rüyamda gördüğüm revolver olduğunu fark ettim.
Hayatta asla çölde kalmış bir Eskimo olacağımı düşünmemiştim...
bir şeyin acısını dindirmek için, bir şeyi öldürmesi gereken bir Eskimo.
Birden her şey gözümün önünde belirginleşti,
yağmurda bir pencereyi siler gibi.
Bir şey yapmazsam, her an bir şeylerin patlayabileceğinden korkuyorum.
Muhtemelen kendimin.
Böylece yapmaya karar verdim, sırf kendimi öldürmemek için.
Tek sorun şuydu, ikisi de o kadar sefil haldeydi ki...
hangisini vuracağımı bilemiyordum.
-Seni bekliyordum. -Ne?
Onu kullanacak mısın?
-Benimle konuşma. -Yap!
Neden korkuyorsun, Axel?
Hiçbir şeyden.
Yap.
-Yap Axel, yap! -Kapa çeneni!
-Neden korkuyorsun, Axel? -Hiçbir şeyden.
-Yap! -Kapa çeneni!
-Yap! -Lütfen kapa çeneni, Grace.
-Yap! Yapsana! -Kapa çeneni!
Beni vurmayacaksan, yatağa otur, Axel.
Buraya beni vurmaya değil, annemi mutlu etmeye geldin.
Artık konuşma.
-Axel! -Dön arkanı!
-Dön! -Biliyor musun, Axel...
Aynı senin gibi bir arkadaşım vardı.
Küçükken koca, koskoca çatımda paten kayardık...
kimse yoktu...
çatının ucuna yaklaştığım her seferinde...
arkamda durur...
ve atlamama izin vermezdi.
Sorun değil.
Seninle bir oyun oynayalım.
-Tamam. -Tamam.
Eski bir oyun, kuralları kesindir.
-Sen başla. -Hayır.
Bu oyuna hayır diyemezsin.
Peki, ben başlayayım.
Grace...
Grace... lütfen!
Grace...
-Yapma! -Oyun oynuyoruz, Axel.
Dur! Yapma lütfen!
Annem uyuyor.
-Tamam Axel Bak, bana bak! -S.ktir git.
Hayır!
Al. Al şunu.
İstemiyorum.
-Neden, korkuyor musun? -Hayır. Sadece canım ölmek istemiyor.
-Bu hiç adil değil. -Değil mi?
Buraya beni öldürmeye geldin...
şimdiyse oyun oynuyoruz, onun da kurallarını bozuyorsun!
Axel, nesin sen, korkak, küçük bir çocuk mu?
Her şeyden mi korkuyorsun?
Axel? Korkuyorsun, değil mi?
Küçücük bir çocuksun, çok korkuyorsun.
Haydi, al şu silahı.
Alsana!
Haydi!
Hayır!
Hayır, Axel!
Bunu yapamazsın! Kuralları çiğniyorsun!
Geçecek.
Teşekkürler, bayanlar ve baylar.
Sıradaki gösterimiz, Bay Paul...
Ledger!
-Leger. Paul Leger. -Paul Leger!
Adım... Merhaba, adım Paul Leger.
Çoğunuz Leger’in ne demek olduğunu merak ediyor olabilir.
Çoğunuz Leger’in ne tarz bir isim olduğunu merak ediyor olabilir.
İtalyanca mı?
Yoksa İsveççe mi?
İşin aslı Fransızca ve tam anlamı...
”Rol yapmak için doğan” demek. Ben de bu akşam...
.bunu yapacağım. Alfred Hitchcock stili...
”North by Northwest” isimli klasiğin bir bölümünü canlandıracağım.
Carey Grant’ın bir püskürtme uçağı tarafından...
kovalandığı sahne.
S.ktir!
Shit!
-Çok teşekkürler, Paul Leger! -Daha bitirmedim!
Bitirmedim!
Teşekkürler.
1 mi? 1? Muhteşemdim. Muhteşemliğini göremiyor musunuz?
1! 10 almam lazımdı!
10! 1 nedir? Hem de amatör gecesinde?
-Axel, gerçekten konuşmamız lazım. -Merhaba Millie. Otursana.
1 mi? Siz sanattan ne anlarsınız be?
-Şuraya gidebilir miyiz? -Tabii.
-Elaine. Bu Elaine. -Bu da Millie.
-Merhaba. -Leo'nun nişanlısı.
Bu Grace. Grace, bu da Millie.
Pekala...
Leo?
Leo!
O nerede, Millie? Leo!
Burada. Kendini yatak odasına kilitlemiş.
Leo, girebilir miyim?
Aç kapıyı Leo.
-Açsana! -Gidin!
-İçeri girelim. -Tamam. 1... 2... 3!
Leo.
Millie! Ambulans çağır!
İyi misin?
Bir şey demeyeyim mi?
-Kime? -Annenlere.
Onlar öldü, Leo.
Biliyorum ama bir şey diyeyim mi, demeyeyim mi?
-Böyle konuşma. İyileşeceksin. -Biliyorum, geçecek.
-Millie’ye göz kulak olacağına söz ver. -Böyle deme!
Konuşma, söz ver.
Tamam, söz veriyorum.
Tamam, bu da hallolduğuna göre, kendine birkaç...
güzel takım elbise alıp, New York’a geri dönmeni istiyorum.
Seninle kalmak istiyorum. Araba satmak istiyorum.
Araba satmanı istemiyorum! Yakında büyüyeceksin!
Büyüdüm, Leo.
Seni seviyorum.
İyiyim, sadece...
arabaları üst üste yığıyorum.
Bana yardım etmen gerek.
Bunun için çok geç.
Büyük modeller artık revaçta değil.
Leo, galeride birlikte çalışıp, araba satabiliriz...
sen ve ben.
-Çok geç Axel, rüya bitti. -“Merhaba” pratiği yapıyorum.
“Merhaba”larımı duymak ister misin?
Tırmanmaya başlamam lazım.
Yolum uzun, Axel.
Ay’a çok yol var.
Geri dönmedin.
İlgilenmem gereken bir sürü hukuki iş vardı. Özür dilerim.
Bir defa olsun arayamadın bile, öyle mi?
Haklısın Elaine. İşlerden fırsat bulamadım.
Çok özür dilerim. Bin kez aramak istedim.
Çok özür dilerim.
Şimdi ne oldu? Beraber bir fincan kahve içeriz diye mi uğradın?
Canının istediği gibi buraya gelebilir misin?
Yapma, yarın senin doğum günün.
Çok mu umurunda sanki?
Bak, amcam öldü! Daha önce gelmediğim için özür dilerim.
-Cenazesiyle ilgilenmem gerekiyordu. -Acınmak istiyorsan yanlış yere geldin!
Anlıyor musun bunu?
Lütfen, haydi doğum gününü kutlayalım.
Umurunda mı sanki?
Ne yapman lazım, biliyor musun? Arkanı dön ve çık.
Nereden geldiysen, oraya dön. Tamam mı?
Millie nasıl?
Millie mi?
Nereye gidiyorsun?
Sen git demedin mi bana?
Gidiyor musun? Cidden gidecek misin? Ne zaman döneceksin?
Uzun sürecek mi? Ne zaman döneceksin?
-Temelli mi gidiyorsun? -Kalmamı istiyor musun, istemiyor musun?
-Ne istiyorsun? -Gitmeni istiyorum!
-İyi!
Seni istiyorum!
Gelmeni istiyorum!
Sen ne yapmak istiyorsun? Gitmek mi, kalmak mı?
Kalmak istiyorum.
Bence şu an ihtiyacın olan şey bu değil.
Düzelecek. Bazen böyle oluyor.
Tamam ama ben bu gece o evde kalmam, tamam mı?
Elaine?
Düzelecek...
Hiçbir şey düzelmeyecek!
Yapma!
Elaine, bekle! Sana bir hediye getirdim!
-İstemem! -Daha ne olduğunu bile bilmiyorsun!
Elaine, ne olduğunu bilmiyorsun.
Yapma lütfen, Elaine. Al şunu.
-İstemem. -Hediye ama!
-İstemiyorum. -Lütfen, hediye bu!
-Bir avuç dolusu kâğıt için teşekkürler. -Shishmaref’e çift kişilik bilet.
Bering Denizi’nin ortasında.
-Tren bileti mi? -Evet.
Ta Alaska’ya trenle gitmemi mi bekliyorsun?
-Bir daha uçmak istemem, demiştim. -Hayır, demedim.
-Evet, dedin. -Hayır, demedim.
-Evet, dedin. -Hayır, uçakla gitmek istiyorum.
Tamam.
Tren biletlerini iptal ettirip, uçak rezervasyonu yapacağım, tamam mı?
-Pekala. -Dur!
-Ne var? -Yaşlı olduğumu düşünüyorsun, değil mi?
-Hayır. -Evet, yaşlı olduğumu düşünüyorsun.
Ne düşündüğümü bana söyleme.
O yüzden tren istiyorsun, benimle görülmekten utanıyorsun.
Hayır, biletleri değiştireceğim.
Umurumda değil. Haklısın.
Ben yaşlıyım, sen gençsin. Haklısın, çok iğrenç.
-Kes artık. -Kendi yaşında birini bulsan olmaz mı?
-Beni ne yapacaksın? -Seninle olmak istiyorum.
Acımana ihtiyacım yok.
Acımıyorum, Elaine. Sana aşkımı vermeye çalışıyorum.
Aşk!
-Aşk hakkında ne biliyorsun ki? -Sen ne biliyorsun?
Daha çocuksun.
İhtiyacın olan, tatlı...
ve güzel...
-ve genç biri! -Kim mesela?
Mesela Millie.
-İsviçre gibi kız, güzel ama aptal. -Beni dinlemeni istiyorum.
O amcamın nişanlısıydı. Onu istemiyorum. Seni istiyorum!
-Delilik bu! -Ronny böyle derdi, Grace hala diyor:
"İlacını iç anne, yoksa delireceksin!”
Kocam onu incitti, bense onu öldürdüm...
-ve deli değilim! -Ben kocan değilim. Ben benim!
-Anlıyor musun? Delisin sen! -Defol!
-Hiçbir yere gitmiyorum! -Defol git evimden!
-Kalmamı sen istedin! -İstemedim! Gitmeni istedim!
-Git! -Bu oyundan bıktım artık. Ne istiyorsun?
-Ne istiyorsun? -Beni anlamanı istiyorum.
-Bir şey diyeyim mi? -Ne?
Paul haklıydı.
-Paul haklı mıydı? -Paul haklıydı.
Paul haklı mıydı?
Onu mu dinliyorsun? Hakkımda ne dedi?
-Hiç. -Ne dedi?
-Hiçbir şey demedi. -Gidip öğreneyim, hakkımda ne demiş.
Hiçbir yere gidemezsin! Nereye gidiyorsun?
-Bırak beni! -Elaine, yapma, sen deli değilsin.
-Deli olmadığını göster bana! -Bırak beni!
Bence yaşlı değilsin. Güzelsin.
Bunu bir daha söyleme. Duymak istemiyorum.
Bırak beni!
Dur!
-Elaine! -Çık git hayatımdan!
-Çık git evimden! -Bırak şunu.
-Bırak şunu! -Çık git evimden!
-Yeter artık! -Hayır!
Artık yeter.
Şu kızın yaptığına bak!
Uçacağım!
Karımı mı s.ktin?
S.ktir ya!
Yapmayın!
Bakın! Meksika orası! Burası Amerika!
Burada İngilizce konuşuyoruz.
-Evet. -Suratına bak.
Nasıl yani?
S.ktir!
-Paul, keser misin şunu? -Bir kâbusu yaşadığımı görmüyor musun?
Dikkatini dağıtıyorsun. Uçağı kullanmaya çalışıyor.
Lütfen!
-Lütfen! -Bu gerçek olamaz!
Bu filmden nefret ediyorum.
Hayat güzel.
Bence asıl güzel olan, bu yaptığın.
Teşekkürler.
Amcana üzüldüm.
Ben de.
Sence şu an nerededir?
Şu an mı?
Muhtemelen Ay’dadır, altından bir Cadillac’ı sürüyordur.
Hayat güzel.
-Grace? -Evet?
Sence şey yapsam çok mu kötü olur...
-Seni öpsem? -Hayır.
Olmaz mı?
Artık duymak istiyorsun yani?
-Özür dilerim. -Dinleyecek misin?
-Evet. -Tamam.
Elaine yaban mersinli turta gibi. Güzel bir turta ama çok alengirli.
-Biraz dolambaçlı. -Tanrım!
-Yaban mersinli turta diyelim.
Güzel görünüyor. Güzel kokuyor.
Tadı da muhtemelen güzel ama bir sorun var.
Biraz sürprizli bir yanı var.
Çünkü bir ısırık aldığında, ağzına iğneler doluyor.
Boğulmaya başlıyorsun. Ne dediğimi anlıyor musun?
Aferin oğlum. Anlıyor musun?
-Anlıyor musun? -Evet.
-Tamam. -Tüm bu turtalı ve muzlu...
pamuk çubuklu felsefeler...
Ben bir sanatçıyım. Ne diyebilirim ki?
-Palavra sanatçısı. -Palavra, değil, ne fark eder?
Sanat sanattır.
Axel, bugün doğum günüm. Dans edelim mi?
Koş! Aferin.
Tabii.
-Ben haklıydım. -Alaska treni kaçta kalkıyor?
-Uçak demeye çalıştın herhalde? -Hayır, tren.
Trene bilmiyoruz, uçacağız. Bütün gün uçmadın mı?
Evet ama ta Alaska’ya kadar uçarak gidilmez, çok soğuk.
-Uçmak istemiyorum. -Rezervasyonları değiştirdim bile.
Trene binmemiz lazım. Daha güvenli.
Yani uçak rezervasyonlarını, tren rezervasyonuyla...
-değiştirmemi istiyorsun, doğru mu? -Evet.
Tamam.
Vakit geldi.
37, 38, 39, 40...
Merdiven, merdiven, merdiven...
Duvar... Axel?
Axel, burası, burası.
Pardon.
Bana dokunma. Yüzüme dikkat et.
-Axel? -Yüzüme dikkat et.
Bekle.
-Merdiven! -Merdiven!
-Axel! -Merdiven!
Ağaç!
Ağaç ve masa!
Hiçbir şey göremiyorum. Axel!
Göremiyorum!
Axel! Beni bekle!
Buldum!
-Ne? -Burada.
-Bulmuş! -Burada!
-Bulmuş! -Beni bekleyin!
Buldum!
Gelin, buldum!
-Paul! -Axel! Hiçbir şey göremiyorum!
-Axel? -Neredesin?
Paul? Burada mısın? Herkes iyi mi?
Yağmur yağıyor!
Haydi ama yağmur yağıyor!
Yağmur yağıyor!
Yağmur yağıyor lan!
-Anne! Anne! -Evet!
Geliyorum, anne!
Haydi bakalım. Mutlu yıllar.
-Seni seviyorum. -Seni seviyorum.
-Mutlu yıllar. -Seni seviyorum.
Ben içeri giriyorum.
Gidin oynayın.
21. yaş günümde Axel’in bana ısmarladığı yemeği anlattım mı sana?
İyi dostum Axel’in?
-Hayır. -Anlatabilir miyim?
-Yoksa sen mi anlatmak istersin? -Anlat sen.
Neyse...
21. yaşımın şerefine beni yemeğe çıkarıp,
hesabı ödemeye karar verdi.
Para filan biriktirdi. Bir restorana gittik.
Leo’yla birlikte gittiğimiz bir yerdi. Mekana beraber gittik...
kocaman, harika bir sofra kurdurduk.
Hesabın şişeceğini biliyordum ama parayı takma, dedi.
Yemekten sonra lavaboya gittim, çıktığımda bir baktım...
Axel kapının yanında dikiliyor, tuhaf şekilde de gergin.
Masamızla ilgilenen garsonsa, elindeki adisyonu sallıyor.
-Axel’e baktım. -Yukarı gelmek ister misin?
Yanına gittim, dedim “Ne oluyor? Ödedin mi hesabı?”
Hediyeleri paketlememe yardım eder misin?
Ben ödeyeceğim, dedin. O yüzden yanımda para getirmedim.
“Hiç param yok, ne demek?” dedim.
Neyse, iki saniye sonra garsonumuz tarafından kovalanmaya başladık.
50 yaşlarında filan bir adam ama...
-Merhaba! -Merhaba.
O nedir?
Hayır!
Çok hoş!
Bunu almanı istiyorum.
Bana mı?
-Güzelmiş. -Dünya senin olsun istiyorum.
Teşekkürler.
-Dediğin şeyi düşünüyordum. -Hangi dediğim?
-Asıl seninle beraber olmam gerektiği. -Bandı uzatır mısın?
Tabii.
Onunla ilk tanıştığımda, bir şey hissettim...
güçlü sayılabilecek bir şey.
Ne olduğunu bilmiyordum.
Ne ad vereceğimi bilmiyordum.
Şimdiyse her şey tersine döndü ve o...
Bir bulut gibi...
ona bakınca karşıyı görebiliyorum ve karşıda sen varsın.
Ve çok güçlü bir şey hissediyorum.
Galiba bu duygunun adını biliyorum.
Anlıyor musun?
Parmağını şuraya koyar mısın?
Olur. Ne düşünüyorsun?
-Ne hakkında? -Bizim hakkımızda...
birbirimizin olmamız hakkında.
Sence Paul bu lambayı beğenecek mi?
Bayılacak. Ne düşünüyorsun?
Bence iki yanlıştan bir doğru olmaz.
-Nasıl yani? -Yani biz gibi. İki yanlışız.
Ya biz iki doğruysak, diğer herkes yanlışsa?
-Her şekilde mahvoluruz. -Ama birlikte mahvoluruz.
-Keşke seni yanımda götürebilsem. -Gidelim o zaman! Tren olmasın...
uçak olmasın, kapı bile olmasın. Pencereden çıkıp gidelim!
İlgilenmem gereken bir iş var.
-Ev mi? -Evet.
Geçen gece rüyamda çöldeydim, evim de boynuma bağlanmıştı.
Vücudum ağırlığı altında parçalanmak üzereydi,
ev de alevler içindeydi.
Alevler, ipten yukarı tırmanıyordu...
neredeyse boynuma değecekken uyandım ve anladım ki...
bu evden kurtulmam lazım.
-Bana söz vermeni istiyorum. -Ne?
Evle işin bitince buradan gideceğiz.
Haydi!
Söz veriyorum.
-Söz mü? -Evet.
Söz veriyorum.
Güzel.
Komik hikâyedir.
Bende daha bir sürü komik hikâye var.
İşte geldiler!
Bana mı? Bana mı aldın? Çok hoş.
Al.
Teşekkürler.
Önce sen aç.
Bak, bana ne almış.
Kendimi midye gibi hissediyorum.
Hep kocaman bir deniz kaplumbağası olmak istemişimdir. Her zaman çok mutlular.
-Mutlu olduklarını nereden biliyorsun? -Her zaman gülümsüyorlar da ondan.
-Kaplumbağalar gülümsemez, Grace. -Evet, gülümser.
-Hayır, gülümsemez. -Evet, gülümser.
Gülemezler.
Kaplumbağaların gülümsediğini sanmıyorum.
Gülümser ve sonsuza dek yaşarlar.
Kim sonsuza dek yaşamak ister ki? Ben 35’e gelince ölmek istiyorum.
35 yaşında ölmek mi istiyorsun?
-Evet. -Nasıl?
Nasıl mı, anlatayım!
Üstümü çıkarıp, buz gibi soğuk votkayla dolu bir küvete gireceğim.
Karşımda TV de olacak, “North by Northwest”i izleyeceğim.
Uçak sahnesi geldiğinde, TV’yi küvete atıp, kendimi çarpacağım.
O filmden nefret ediyorum!
Bense küçük bir kız olarak ölmek isterim.
Çatıya çıkıp, atlayayım ve uçayım.
Aşağı bakınca insanları göreyim ama düşmek yerine uçayım.
Giderek daha yukarı.
Bana ne aldın?
-Nedir bu? -Lav lambası.
-Axel? -Güzelmiş.
-Axel, ya sen? -Çok güzel gerçekten.
Ben...
Ben bir uçurumdan itilmek isterim, bedenim kayalarda paramparça olsun.
Ama cenazemde bir sürü insanın olmasını istemem. Bakmasınlar bana.
Parça pinçik bir şey olacaksın zaten, sana nasıl baksınlar ki?
İnsanların bana bakacağı bir tabutta olmak istemem.
-Sonsuza dek yaşarsın sen. -Hayır.
Grace, ya sen?
Ben? Ben ölmeyeceğim ki.
Sonsuza dek yaşayacağım, bir sabah uyandığımda ise...
kaplumbağaya dönüştüğümü göreceğim.
Kaplumbağa-Grace!
Söylesene!
-İyi geceler. -İyi geceler.
Seni seviyorum.
-İyi geceler. -Ne iyi geceleri? Daha yeni oturduk.
-Ne güzel eğleniyoruz. -Yapmam gereken şeyler var.
-Biraz daha kal. -Haydi.
-Haydi ama. -Tamam, görüşürüz. Bay bay.
Yapma, Grace!
Bir sorun mu var? Bir şey mi dedim?
Haydi!
-Axel, ben de yoruldum. -Şarkının ortasındayız ya!
-Geliyor musun, Axel? -Evet. İyi geceler.
Şarkının ortasında bırakıp gidin beni!
Harika bir an yaşadım. Beni böyle bırakın.
Gidin, uyuyun. Sırılsıklam bırakın beni burada!
İyi geceler, Paul.
İyi geceler. Hikâyem komikti ama değil mi?
Tabii.
Sen komikten ne anlarsın? Yemeğini yere at anca. Çok komik.
Kimse de pastayı kesmek istemedi. Ben keserim o zaman, teşekkürler.
Mutlu yıllar bana! Mutlu yıllar Paul!
O benim işte! Paul!
Pastanın üstüne de 45 tane mum dikmiş.
Tamamdır! Güzel! Yeter çocuklar! Yeter!
Durun artık! Haydi!
Çalışmam lazım. Vakit nakittir. Bir şey için.
Bir içkiye ihtiyacın var.
Eve gidip ailenizle birlikte acı çekin. Hayvanlar gibi acı çekin!
Neden 4 tane çakma sanatçıyla konuşmak zorundayım?
Bugün benim günüm!
Çok iyi.
"Baba!”
büyük bir anlaşma yapmışlar. Yardım edebilirsem, bana da pay düşecek.
Pazarlıkta zorluk çıkardığını söyledi...
ama biraz yardım görüp, hesabı çabucak kapatabilirlerse...
-aile için iyi olur. -Buna inanıyor musun?
-Bana da pay düşecekmiş, öyle dedi.
-Sadece bana! -Seninle her zaman ilgilendim.
Benimle mi ilgilendin?
Sen benim küçük kardeşimsin! Sen mi benimle ilgilendin?
Düşündün mü bunu hiç? Bir kez olsun düşündün mü?
Fredo’yu gönder, o işi halletsin! Fredo’yu gönder, bu işi halletsin!
Verin Mickey Mouse Gece Kulübü’nü Fredo’ya, ilgilensin.
Fredo gitsin, havaalanından birini alsın!
-Ben senin abinim, beni hep çiğnediniz. -Babam öyle istedi.
Ben öyle istemedim ama!
İşleri yürütebilirim, ben de akıllıyım!
Herkes ne derse desin. Ben de akıllıyım ve saygı duymanızı istiyorum!
Soruşturmadan biraz daha bahset bana.
Senato avukatı...
Wroth’a ait.
Fredo...
şu an gözümde bir hiçsin...
abim de değilsin, arkadaşım da.
Ne seni tanımak, ne de yaptıklarını bilmek istiyorum.
Seni otellerde görmek istemiyorum. Evimin etrafında da görmek istemiyorum.
Annemizi göreceğin zaman, bir gün öncesinden haberdar olmak istiyorum...
böylece karşılaşmayız.
Anladın mı?
Mikey!
Başına bir şey gelmesini istemiyorum, en azından annemiz hayattayken.
Grace!
Eve git!
Grace! Hayır! Grace!
Söz vermiştin!
Son bir defa, anneme ait olmayan bir ses duydum.
“Günaydın Kolomb.” diye fısıldıyordu.
Rahatsız olmadım.
Sonra ses kısıldı ve ucuz losyonun...
huzur dolu kokusunu taşıyan bir rüzgâra dönüştü.
Fark ettim ki tıpkı Kolomb gibi,
ben de ucuz losyon dünyasında yaşamak zorundaydım...
ve Amerika’da keşfedilecek bir şey kaldı mı, emin olamıyordum.
Yolları düzeltmek ve balıkları saymak bilim değildi...
ama bir şekilde beni okyanusa hazırladı.
Neden bilmem, babamın sözleri aklıma geliverdi.
İş, insanın başındaki şapka gibidir.
Pantolonun olmasa bile, kıçın açıkta gezmekten utanmamalısın.
Şapkan olduğu sürece.
Amcam Leo sahip olduğu her şey için emek vermek zorunda kalsa da...
ihtiyacı olan şeyi elde edebildiğinden emin değilim.
Elaine ve Grace aslında tek kişiydi.
Tek beden için fazla büyüktüler.
Birbirlerini ne kadar sevseler de, nefret de etseler.
Fırtınadan sonra, hayatın güzel olduğunu söyleyemedim...
ama rüyamdaki Eskimo çocuğunun...
o kapıların birinden çıkıp, bana sarılmasını ümit edip durdum.
Artık bir balık gibi hissetmesem de,
hiçbir şey bilmediğimi fark etsem de...
hayatta olduğum için mutluydum.
-Ne harika balık. -Ne harika balık.
Evet, harika.
Bugün tutmak zorundayız. Bugün tutacağız.
Başlangıçta kafasının iki yanında da gözleri mi oluyor?
Evet, bu çok tuhaf bir balık.
Erişkin olduğunda bir gözü öteki tarafa geçip, diğerine katılıyor.
-Neden yapıyorlar ki bunu? -Belki bir tür...
Yetişkinlik nişanıdır. Sonuçta kâbusu alt ettiler.
Kâbus mu?
Çocukları yetişkinlerden ayıran kâbus.
Gel. Çabuk.
Yakaladık! Yakaladık!
Yakaladık! Yavaş!
Yavaş!
Kıpırdama! Kıpırdama!
-Bak, rengi nasıl da okyanusa dönüyor. -Kamuflaj.
Bu balıklardan biri diğerinin tepesine çökerse...
altta kalan, bu durumu mesele etmez. Üstteki gidene kadar bekler.
-Kimse tepeme çöksün istemem ben. -Hala gençsin de ondan.
Bir göz öteki tarafa geçecek, ondan sonra.
Yani iki gözün de aynı tarafta olması daha mı iyi?
Hayır. Farklı sadece.
Ne kaybediyorsun peki?
Öteki yanını. Bir şey kaybediyorsun ama başka bir şeyi de kazanıyorsun.